Ofwel er een blogje van maken met anekdotes, grappige weetjes en verhaaltjes... onpersoonlijk eigenlijk.
Ofwel mijn hart erin leggen, dingen waarvan ik soms twijfel of ik ze wel wil delen met de toevallige passant of mensen die me kennen (maar toch niet helemaal)...
Vorig blogje was opnieuw in de richting van de eerste lijn.
Maar ik stap er nu van af. Degene die zich gegeneerd voelt door wat hij/zij hier zal lezen, of erdoor met andere ogen naar mij gaat kijken... so be it. Ik zou zeggen... betreden op eigen risico :-)
Momenteel houden bepaalde gedachten me bezig... Vooral de gedachte over hoe het leven soms loopt... Of bepaalde mensen "samen horen"... of het lot of ene die daarboven hangt, het nodig vindt om die mensen te testen... om te zien waar ze breken... of ze überhaupt breekbaar zijn...
Ofwel hangt hij graag de flauwe plezante uit... Wat mij erg plausibel lijkt als je ziet wat voor mensen er voor hem "werken"...
Neem nu twee mensen die na de nodige bumps on the road, elkaar gevonden hebben en voor elkaar het deksel op het potje zijn, de kers op de taart...
En dan willen die mensen hun liefde vereeuwigen, of toch minstens gedurende de termijn van hun aardse bestaan... Helaas is één van hen al voor de kerk getrouwd geweest en dus kan daar geen huwelijksmis zijn... Maar vermits ze toch graag hun geloften uitspreken tijdens een plechtige doch bescheiden ceremonie, spreken ze een priester aan om hen te begeleiden met een dankmis.
Groot was onze verrassing en ontzetting toen tot 2 van die priesters, mensen die de liefde, vergeving van de zonden en meer larie in hun vaandel dragen.... blijken er "gewetensbezwaren" mee te hebben.
Euh ?
Blijkbaar is het zeer dubieus om een dankmis te doen voor twee "zondaars" die elkaar hun liefde willen betuigen...
En dat komt dan uit de mond van 2 personen die een instituut vertegenwoordigen dat het heilige predikt en terwijl de katjes (en kinderen) in het donker knijpt. Shame on you !!!
Als ik voordien al weinig respect had voor dit instituut... is het hierbij wel echt gereduceerd tot nul !
En zo worden er alsmaar vanuit die almachtige daarboven, stenen naar ons gegooid. Maar weet, O heilige Onozelaar, dat wij intussen een harde schedelpan ontwikkeld hebben.
Dus gooi maar ... het zal u niet lukken ons uit elkaar te halen. Welke stenen of plagen je nog op ons pad stuurt... Want met elk obstakel wordt onze liefde en vastberadenheid alleen maar groter...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat gerust hier een berichtje achter !