Boek

Het is soms opmerkelijk... Hoe belangrijk het is dat je een tekst tot het einde doorleest. Of een betoog helemaal uithoort. Of gewoon iemand helemaal laat uitpraten.

 

Want soms begint de tekst niet goed, of loopt de persoon niet goed warm, komt hij of zij niet goed uit zijn of haar woorden. Hoe vaak is het mij niet overkomen. Dat ik een gesprek achteraf wel 100 keer herhaal in mijn hoofd en daarbij dan WEL de juiste woorden weet te vinden, die op het juiste moment mijn juiste gevoelens weergeven.

 

Ik denk dat een mens soms vaak op het juiste moment zelf niet weet wat hij wil zeggen, laat staat hoe het te zeggen. En je krijgt niet altijd van iedereen de kans om helemaal uit te praten, om eerdere bochten weer recht te trekken. Omdat je vaak vast zit in je Eigen gedachten, je Eigen gevoelens, je vooroordelen en veronderstellingen... Soms hoor je zelfs andere dingen dan wat de andere zegt. Verkeerde bochten in je hersenen, neuronen die verkeerd omgeleid worden.

 

Helemaal ingewikkeld wordt het als we beginnen te spreken in metaforen, als we verondersteld worden te lezen "tussen" de lijnen... Waarom is dat ? Zijn we bang om te zeggen waar het op staat ? Dat de andere het niet begrijpt, of meer nog... het niet wil begrijpen ? Is recht voor de raap het beste ? Of moeten we altijd rond de pot draaien, op onze tippen lopen om de andere niet te kwetsen ?

 

Een ingewikkelde materie. Zelfs als we recht voor de raap zijn, is het nog niet in te schatten in welke mate de gesprekspartner dat ook weet. Jij kan recht zijn terwijl de andere denkt dat hij tussen de lijnen door moet lezen.

 

In elk geval... ik wijk af. Mijn teksten zijn helaas meestal een uiting van gedachten die hun gang maar gaan... en helaas volgt mijn mond meestal. Ik ben altijd impulsief geweest van nature, ik zeg wat in mijn hoofd zit. Of eerder mijn hart. Mijn hoofd doet dan verwoede pogingen om mijn hart te temperen, om rekening te houden met de andere... Maar eerlijkheid gebiedt mij om toe te geven dat ook ik vaak zondig. Hoe belangrijk ik empathie ook vind, blijkbaar zondig ik ook regelmatig aan enige vorm van egoism en egocentrisme. Leef ik niet voldoende in. Dan is het geen voordeel een "open boek" te zijn. Want eigenlijk zou op sommige momenten dat boek even dicht moeten. Om ruimte te hebben om in het andere boek te kijken. Om te lezen wat de andere schrijft. Om stil te staan bij wat er tussen de lijnen zou kunnen staan. Om de boodschap ten volle in mij op te nemen.

 

Zo las ik vandaag een mooie tekst. En in een eerste reflex voelde ik de duisternis op mij afkomen... wilde ik ervan wegvluchten want het joeg me angst aan.

Maar gelukkig hield ik vol tot het einde...om de kwinkslag en het positivisme op het einde te ontwaren... en het boek met een glimlach weer dicht te doen... hunkerend naar het volgende mooie tekstje ...