Bloggen

Bloggen... het is een interessant gegeven. Moeder, waarom bloggen wij ?

Voor mij is het begonnen als een verstrooiing. Ook uit noodzaak om soms dingen van me kunnen af te schrijven... Maar altijd bleef het dilemma. Publiek of gesloten ? Voor iedereen of beperkt ? Open boek of anekdotes ?

Uiteindelijk is het tot nu toe een mengelmoes geweest. Maar in the end... wat ik wil, is delen. Want hoe je het ook draait of keert... je wil kunnen ventileren, maar je wil ook graag gelezen worden, begrepen... iets bijdragen tot anderen maar ook hulp vragen als je het nodig hebt... maar je het in praktijk niet over je lippen krijgt.

Ook kan je met je eigen ervaringen anderen helpen. Want de laatste tijd heb ik ondervonden dat, als je je open stelt, er verwonderd over kan zijn hoeveel mensen er ook rondlopen met gelijkaardige of andere zorgen. Elk huisje heeft zijn kruisje.

En alhoewel ik afgelopen weekend weer een stevige inzinking had, merk ik dat ik elke dag sterker word. En veerkrachtiger. Zoals Johan Verminnen het al zong : Ik voel me goed, ik voel me goe-oed ...

Kunnen bijdragen tot het geluk of gewoon genezing van anderen, kan wonderen doen. Mij nuttig voelen. Elk van ons heeft dat nodig.

Inmiddels verzuip ik in het werk, maar ik ga toch elke dag efkes tijd proberen te maken voor een blogje, op vriendelijk verzoek van mijn lieve buurvrouw hier op 't werk :-)

Het meer persoonlijk maken is een bewuste beslissing. Uiteindelijk lezen alleen de mensen het die vinden dat ik iets bijdraag of waard ben. En dat is best fijn :-) Al is het maar een glimlach toveren op hun gezicht...

Waar ben ik dus zoal mee bezig ? Overdag the usual, werken... Deze week is dat niet zo gemakkelijk. Een beetje als halftijdse het werk doen van 2 voltijdse... De ene in transition (die haar uiterste best doet om nog zoveel mogelijk te helpen) en de andere in congee. En natuurlijk mijn eigen dagelijkse taken :-)  Maar het is niet de bedoeling om een klaagzang aan te vangen dus...

Na de uren... heb ik het geluk om een ventje te hebben dat dagelijks zorgt voor lekker en gezond eten op tafel, voor het hele gezin. Het is echt een verlichting om ook daarover niet elke dag mijn hoofd hoeven te breken.

En dan 's avonds... gezellig nog wat op de PC tokkelen, naast elkaar in de zetel... Ja je kan zeggen, amai dat zal goed zijn voor je ogen... Maar gelukkig laat de leeftijd zich nog niet gelden daar... alhoewel volgens de statistieken de leesbril stilaan een vast hulpmiddel wordt vanaf je 40e...

Sinds enkele weken staan er 's avonds ook meer nuttige en aangename dingen op het takenlijstje. De Trouw. Gisteren onze uitnodigingen aangekregen, en ik ben vlijtig beginnen schrijven.  Ik wil tegen het weekend alles buiten. Ik heb de uitnodigingen gemaakt (dus klachten te wenden aan het adres dat je op het kaartje zal vinden), mijn ventje heeft een "assorti" postzegel besteld.

Daarnaast doe ik een poging om een website te ontwerpen, en zet hij een dankmis op poten. We hebben alles zo eenvoudig mogelijk gehouden, maar ik sta er eerlijk gezegd toch van te kijken hoeveel er desondanks toch bij komt kijken. Maar alles loopt goed, we hebben een duidelijke checklist en ondanks een paar hindernissen,blijven we stevig op koers. Niks kan ons doen afwijken :-)