A la Recherche du Temps perdu

Het zou vanalles kunnen betekenen, mijn titel. Van het ophalen van jeugdherinneringen tot mijmeringen over verloren tijd… In ons geval zou dat laatste inderdaad nog niet zo gek zijn. Maar dat is voor een andere blog, Het Verhaal over hoe onze levenspaden elkaar meermaals moeten gekruist hebben en hoe we uiteindelijk samen geraakt zijn. Maar een andere keer dus…

Deze keer verwijst de titel naar een ander verleden, mijn schools verleden. Vorige week, bij het winkelen, brachten we madeleintjes mee voor bij de koffie. Een doodgewoon doch lekker gebakje. En bij het nuttigen van deze lekkernij, kwam er plots een herinnering naar boven. Grappig genoeg over een gelijkaardige ervaring van een Franse schrijver. 

Het moet ergens in de tweede helft van het middelbaar geweest zijn. Na jaren saaie tekstjes met bijhorende vocabulaire, kregen we op een dag een verfrissende episode te bestuderen uit zijn “A la Recherche du Temps Perdu”. Voor het eerst (en voor zover ik weet is dat ook de enige keer), bleef er iets hangen. De beschrijving van hoe de man zijn madeleintje sopte in zijn koffie en daarbij spontaan herinneringen naar boven kwamen over zijn moeder, de koffiekletsjes met haar… met bijhorende madeleintjes…

En al die jaren later, zelfs elke keer als ik ze in de winkel zag liggen, werder er neuronen geactiveerd, kreeg ik een gevoel van herkenning. Het sluimerde dan een tijdje terwijl ik me afvroeg wat het juist was dat ik me herinnerde… Maar ik kon het nooit echt plaatsen…

En dan, vorige week… Okee het was niet bij de koffie, maar bij de thee… was het daar weer, deze keer in volle kracht… De herinnering, school… de schrijver… ja, Proust was het… En gelukkig hebben we nu media om ons te helpen om herinneringen terug te vinden… Google ! Men type in : madeleine, herinneringen, koffie… Et voilà … Marcel Proust…

Blij als ik was, las ik de tekst weer na. En ik vroeg me af waarom deze me nu al die jaren is bijgebleven… Maar helaas, daar weet ook Google geen antwoord op. Ook Marcel Proust niet. De betekenis van de tekst voor mij blijft alsnog een mysterie… 

Misschien is het de leeftijd… Het besef van een eindig leven en het feit dat ik misschien wel nooit madeleintjes bij de koffie met mijn eigen moeder heb genoten… maar wel veel andere herinneringen heb… Als kind, maar ook  als volwassene. En ik hoop dat die ook bij me zullen blijven tot het einde van mijn eigen leven… Gelukkig is mijn mama nog in goede gezondheid… en kan ik nog hopen nieuwe herinneringen maken… 

Misschien moet ik het met haar eens hebben over Proust… En kunnen we samen nog wat herinneringen ophalen…