Ode aan Bobonne

Vandaag mochten we deel uitmaken van een mooie afscheidsdienst. Tweetalig nog wel, Nederlands/Pools. In eerste instantie dacht ik dat ik het dialect niet goed begreep, dat overkomt me wel meer. Mijn studievriendin Veerle, afkomstig uit Brugge, zal dat zeker kunnen beamen.

Ik moet eerlijk zeggen dat dit al de warmste dienst is die ik mocht meemaken. Jammer dat het bisdom de familie evenwel het recht ontzegde om haar met gepast respect in eigen taal uitgeleide te doen. Het is dus een dienst geworden zonder consecratie of communie. Maar dit werd ruimschoots goedgemaakt door de warmte van de Poolse priester, de sfeer en Poolse gezangen… Een waardig afscheid.

Soberheid, respect, nederigheid… Het katholieke “instituut” kan hier nog veel uit leren. Misschien, nu met de juiste begeleiding van een unieke paus, komen ze er wel…

Vanmorgen kwamen ook mijn eigen herinneringen weer boven. Begin dit jaar moest ik zelfook afscheid nemen van mijn grootmoeder, op 91-jarige leeftijd. De laatste dagen waren moeilijk, het afscheid pijnlijk. Op haar uitvaart had ik de eer een afscheidswoord te mogen uitspreken. En dat wil ik hieronder even delen… Een ode aan mijn Bobonne.

Als je een naaste verliest, krijg je veel steunbetuigingen. Eén van de meest voorkomende is “dat de goeie herinneringen het verlies mogen verzachten”. En ja, dan komen er herinneringen boven…

Voor mij zijn dat ritjes met bobonnes kleine autootje, waar wij (als klein kind) vooraan mochten zitten, en vergezeld werden door de Corra, die op de achterzetel zat en steevast met zijn snuit in je nek kwam hangen. Om juist te zijn, was het Corra 2, de uitbundige opvolger van zijn naamgenoot. Als we met bobonne en de Corra gingen wandelen, was het altijd een strijd om haar bij te houden. Een kracht dat dat beest had. Ik maakte me altijd zorgen dat ze zo wel eens bobonne op sleeptouw zou nemen als ze alleen gingen wandelen. Maar op een of andere manier slaagde bobonne er toch altijd in om met haar tengere lichaam dat energieke hondje in toom te houden.

Een tweede herinnering die ik koester, is die van toen we als schoolgaande jeugd, na school bij bobonne ons huiswerk gingen maken, waarbij we onze boterhammetjes opaten op krukjes gezeten in haar keukentje. En als we allemaal samen op bezoek gingen (met mams en paps), werd de grote tafel gedekt en mochten we allemaal aanschuiven voor lekkere frikadellen met krieken.

En later, als volwassene, kregen we steevast de overheerlijke “la vache qui rit” kaasjes, waar ik zo dol op was. Ik moest me altijd inhouden om dat doosje niet op m’n eentje helemaal uit te eten als we bij haar op bezoek gingen.

 Maar in eerste instantie zijn het niet de eerste herinneringen, maar net de laatste, die bovenkomen. Het laatste moment dat je deelde met de persoon die je hebt moeten loslaten.  Jammer genoeg zijn dat niet altijd de mooiste  herinneringen. Een pijnlijk moment van afscheid. Loslaten is eerst leren die beelden te verwerken. Pas daarna kan je je gedachten laten afdwalen naar de herinneringen van lang geleden, de mooie herinneringen.

De laatste momenten die ik me wil herinneren met mijn bobonne, zijn die van het laatste bezoek. Ze lachte naar me elke keer als ze naar me keek, en heeft zeker 5 keer gezegd wat een mooi meisje ik toch wel was. Nu moet je weten dat de laatste keren dat ik op bezoek ging, ze zich een beetje in het verleden waande, want ze vroeg naar mijn studies en feliciteerde mij met mijn knap lief… Dat vond ik zo schattig… en ja we voelen ons graag allemaal terug jonger na een zekere leeftijd, dus ik heb niks tegengesproken…

Als ik terugdenk aan bobonne, denk ik aan haar lach en pretlichtjes in haar ogen, elke keer als ik op bezoek kwam. “ah dag Noëllake” zei ze dan altijd… Ik heb me altijd haar kleine petekindje blijven voelen…  Bobonne, het einde was niet gemakkelijk, maar je was omringd door mensen waar je van hield. En ik ben dankbaar dat ik daar één van was. 

Slaapwel, bobonne. Je mag nu rusten.