Dikke kus

Vandaag zijn mijn oudste jongens 13 jaar geworden. Op zo'n dag zou ik wel eens wensen dat ik hen toch een gsm gegeven had, zodat ik hen een sms-je kan sturen. Op facebook een berichtje sturen heeft geen zin, ze spelen er meestal alleen spelletjes en lezen hun pb's niet of weten nog niet hoe dat werkt. Maar ja, de gsm zouden ze ook hoofdzakelijk gebruiken om spelletjes op te spelen, dus... :-)

Dat heb je met gescheiden toestanden. Je wil je kids een dikke knuffel geven, en ervoor zorgen dat ze hun koekjes voor de klas mee hebben (alhoewel ik twijfel hoe dat zit in het middelbaar) en na school een kaarsje uitblazen op een éclair, want dat eten ze toch zo graag... Maar je kan er niet bij. En hen bellen ginder doe ik niet, ik wil het voor hen niet nog moeilijker maken.

Ik kan me zelf niet voorstellen hoe het moet voelen, in twee gezinnen moeten opgroeien. Hopelijk kan de kinderpsycholoog daar wat licht op werpen, ik heb hem gevraagd toch eens te polsen hoe mijn jongens zich voelen bij de hele situatie. Soms is het gemakkelijker om het aan een buitenstaander te vertellen dan aan je eigen mama. En voor kinderen met autisme is het sowieso moeilijker om hun gevoelens uit te drukken.

In elk geval... dertien jaar geleden dus. Toen ik te horen kreeg dat ik zwanger was, en er ergens studies of info-avonden waren en het ging over meerlingen, en men vroeg wie er in de zaal eentje op komst had, antwoordde ik in het begin dat ik mijn eerste echo nog moest krijgen. Alsof ik toen al voelde dat er iets speciaals was. Toen de gynaecoloog dus droogweg aankondigde "'t zijn er twee", was ik niet echt verbaasd. Het kwam wel met de nodige waarschuwingen voor de risico's, en mijn uitgerekende datum werd vervroegd met twee weken.... Dat zijn er uiteindelijk tien geworden.

Op 25 weken kreeg ik premature contracties en mocht bij een controle direct in de kliniek blijven. Baxter aan mijn arm en platte rust. Omdat mijn gynaecoloog verbonden was met de kliniek van Tienen en Rocourt, waarbij de eerste geen prematuurtjes onder 32 weken kon opvangen, werd ik per ambulance verhuisd naar Rocourt. Gelukkig maar, want na vijf weken bleek ik ook nog een zwangerschapsvergiftiging te hebben en mochten de twee jongens er in allerijl uit gehaald worden.

Anderhalve kilo wogen ze. Per stuk. Ik zal nooit vergeten hoe fijn die vingertjes waren, net luciferstokjes. Gelukkig had ik al twee series longrijpingspuiten gehad, dus moesten ze niet geïntubeerd worden. Twee weken in de couveuse en dan mochten ze al naar de verwarmde bedjes. Kwa fysieke gezondheid heb ik er altijd geluk mee gehad, ik geloof dat ze tijdens hun voorbije schoolloopbaan geen 10 dagen ziek thuis geweest zijn.

Nu zijn ze dus dertien en zitten ze al in het eerste middelbaar. Gezien hun prille start, en de complicaties die er nu zijn, ben ik best wel fier op hen, en op de vele A's op hun rapport. Ze hebben al veel geleerd en zijn over het algemeen vrolijke jongens. Nou ja, afgezien van hun pubergedrag... Nu al meer explosief en knorrig dan vrolijk... Maar ze doen hun best en knuffelen nog altijd even graag. Dat is het voordeel aan hun speciale toestand...

Dus... hierbij vanop afstand... een hele gelukkige verjaardag, mijn jongens...  Dikke kus van jullie mama x