Verjaardagen

Ik probeer zo dagelijks wat neer te schrijven, maar vandaag valt het me moeilijk...

De komende weken zijn mijn drie jongens jarig. Normaal vieren we dat op het weekend ertussen ergens, in een weekend dat ze bij ons zijn, welteverstaan. Dit jaar vieren we het wat vroeger, want mijn ventje moet in november vier van de vijf weekends stage doen. En ik wilde het mijn jongens niet aandoen om nog langer op hun cadeautjes te moeten wachten, en dus doen we het vandaag.

Gelukkig heb ik kunnen rekenen op het vierspannig kuisteam, waarbij mijn ventje nieuwe vaardigheden uit zijn cursussen zorgkundige kon etaleren :-)

Helaas is mijn energiepeil onder nul en zal het van mijn kant minimaal zijn, gelukkig ondersteund door mijn ventje, die alvast een lekkere appelcake bakte gisteren. Ikzelf ga straks smoutebollen bakken, en voor de minder zoetebekken zijn er ook croques uit het vuistje... Met honger zal er wel niemand naar huis gaan, alleen vrees ik dat ik niet zo'n aangenaam gezelschap ga zijn...

Tja, het is voor de  jongens, he... Maar zelfs dit blogje schrijven valt me moeilijk. Het is in het algemeen een moeilijke dag vandaag. Verwonderlijk, ik heb nochtans minstens zes uur aan één stuk geslapen en voelde me redelijk uitgerust toen ik de eerste keer wakker werd rond half 7 (nieuwe tijd). Daarna nog even opnieuw ingeslapen, maar de twee dromen die ik toen had, hebben mij precies opnieuw onderuit gehaald. Ik heb besloten ze elke keer proberen op te schrijven, misschien heeft de psychiater er wel iets aan (als ik er ooit geraak - damn wachtlijsten)...

Gisteren had ik voor de eerste keer zo'n droom, net als ik insliep. Dat is nog zoiets vreemds. Ik dacht altijd dat je eerst in je REM-slaap moet geraakt zijn eer je begint te dromen, maar soms ben ik amper enkele minuten in slaap als de eerste droom al toeslaat. Ja, anders kan ik het  niet noemen. Het overvalt me.

Maar dus... eergisteravond eigenlijk, vlak na inslapen... droom ik dat ik in donker water aan het zwemmen ben, in de pikdonkere nacht. Ik zie geen lucht, geen omgeving, zelfs het water niet waar ik in zwem. Ik voel wel een sterke stroming en heb het gevoel dat ik onheilspellend dicht bij een schroef kom, alhoewel ik niks hoor of voel... Het is gewoon een heel bangelijk gevoel...

De twee dromen van vannacht gaven een soortgelijk gevoel. De tweede herinner ik me helaas niet meer intussen, maar in de eerste was ik eerst gewoon met de auto aan het rijden, plots werd het opnieuw pikdonker en bleek ik op een fiets aan het rijden te zijn, in een holle weg, maar een hele smalle. Het licht op mijn fiets werkte amper en ik zag geen steek, maar het alweer het gevoel dat er "iets" op me jaagde of of me af kwam...

Nu ik mijn ventje net vroeg of ik hem over de derde verteld heb, zei hij me iets over een wachthokje en tekeningen van de kinderen die ik aan het ophangen was... Maar met de beste wil van de wereld herinner ik me er niks meer van...

Enfin... noteren in een boekje en meenemen dus... Nu alles stapje voor stapje doen. Eten, rusten, douchen, rusten, beslag maken, rusten en dan mams en mijn ventje de smoutebollen laten bakken. In normale omstandigheden zou ik me de koning te rijk voelen dat ik op "mijn lui gat" kan blijven zitten, maar wat zou ik er veel voor geven om te bruisen van energie... en vooral te kunnen genieten.

Hoezeer ik ook het gezelschap apprecieer van de mensen die gaan komen (alhoewel er twee gaan mankeren die me ook aan het hart liggen en dat me heel veel pijn doet), zal ik blij zijn als de rust straks weer in huis keert. Als jullie dit lezen : neem het zeker niet persoonlijk. Ik ben gewoon zo verschrikkelijk moe...