Het is eigenaardig hoe herinneringen werken. Dingen die 20 jaar geleden gebeurden, of langer, blijven altijd ergens bewaard in die grijze hersencellen boven. En soms worden die cellen opnieuw geactiveerd, door via kleine baantjes weer op die bestemming aan te komen, eerst ogenschijnlijk verdwaald...maar met duidelijke betekenis.
Vanmorgen aan de ontbijttafel (na deugddoend wat uitgeslapen te hebben), hadden we het er over dat het nog één weekje was voor onze casting :-) Jawel, de zenuwen beginnen toch wat op te spelen. Allee, toch bij mij. Ventje heeft er geen last van (zegt hij toch).
En ik zeg zo... ik hoop dat ik nog wat fotogeniek ben... zo voor de eerste keer op nationale TV... Maar wacht eens...
Eigenlijk ben ik al zowat BV hihi... Ik ben al zelfs tot tweemaal toe op nationale TV geweest :-)
De eerste keer dateert dus inderdaad van zowat 20 jaar geleden... Toen gingen we met een groepje van de locale politieke jongerenbeweging naar Brussel... Naar de opnames voor "De Zevende Dag"... En ze zetten ons neer aan tafeltjes, en dan kwam de presentator... naast mij zitten :-) De grootste uitdaging op dat moment, bestaat uit het feit om zo voornaam en geïnteresseerd mogelijk te blijven zitten, zo onbeweeglijk mogelijk te glimlachen als de Mona Lisa ... en vechten tegen de impuls om als een gek naar de camera te wuiven... "Kijk mama, ik ben op teevee !!" :-)
De tweede keer is recenter, nou ja, ik denk een jaar of drie, vier geleden (of is het al langer, tijd vliegt)... Het is weer enkele jaren geleden, maar vroeger ging ik toch viermaal per jaar bloed geven.
Interludium : ben intussen gaan opzoeken wanneer je hier in de gemeente kan bloed geven dit jaar... en afspraken vastgelegd in mijn agenda. Tijd om opnieuw nuttig te zijn...
So I was saying... Ah ja... nationale teevee :-)
Normaal heeft Het Rode Kruis alleen de afnames per gemeente, en overdag tijdens de week op het centrum in Gasthuisberg. Maar regelmatig openen ze ook hun deuren op zaterdag, voor de werkende mens die in de week niet de kans of tijd heeft. Toen ik daar rustig lag, kwam er een cameraploeg van de VTM binnen. Blijkbaar had het Rode Kruis voor het eerst ook het initiatief genomen om daarbij wat opvang te voorzien van kindjes, zodat hun ouders rustig konden komen bloedgeven.
Halfwege mijn donatie werd er een micro onder mijn neus geduwd en kreeg ik wat vraagjes over waarom ik nu net daar lag... Waarop ik antwoordde dat ik nu eens de kans had op een zaterdag, omdat de kinderen thuis werden opgevangen en ik eens niet een baby-sit hoefde te regelen (dat was 's avonds altijd wel het geval). Het lag wel niet helemaal in de lijn van wat de boodschap had moeten zijn, maar blijkbaar was ik de enige die wat zinnige zinnen met het woord "kinderen" in had geproduceerd, want... ik kreeg mijn 30 seconds of fame op het middagjournaal op VTM :-)
Ik heb het toen nog opgenomen op de DVD-recorder, maar helaas heeft de opname mijn verhuis niet overleefd. Zou VTM mij willen helpen om mijn 30 seconde BV-dom op te zoeken ?
In elk geval... zenuwen hoef ik niet te hebben voor TV-opnames, want ik heb dus "ervaring"... in de eerste plaats in het mysterieus glimlachen :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat gerust hier een berichtje achter !