Het kan een zegen zijn, een bron van steun, een veilige haven... de bloedband, die nooit verbroken kan worden.
Maar des te meer is het het geval, dat het juist het tegenovergestelde is. Een onverbreekbare band die je eigenlijk liever kwijt dan rijk bent, een last, een hel... Men zegt dat je je vrienden kiest, maar dat je met familie altijd opgezadeld blijft ...
Ikzelf mag me gelukkig prijzen dat ik tot de eerste categorie behoor. Of misschien is het juist omdat ik mijn familieleden heel weinig zie. Maar toch... bij elke gelegenheid, meestal de trieste zoals begrafenissen, vind ik het fijn om hen nog eens te kunnen spreken. Om in de blikken van achterneven en -nichten, herkenning, blijdschap en dankbaarheid te kunnen zien. Of zoals gisteren, een dikke dankbare knuffel te krijgen.
En dan neem ik me elke keer voor, om volgende keer meer contact te houden. Eens meer een berichtje te sturen... Om het familiale gevoel te herstellen.
Okee, je kan denken, het mag ook wel van beide kanten komen. Geen van die familieleden stuurt mij ooit eens een berichtje... Maar toch, vooral dankzij de sociale media zoals facebook, zijn zij wel vaak aanwezig, door kleine likes en reacties... En ik vermoed dat door die filters die facebook hanteert, ze vaak ook dingen missen van mij en ik van hen...
In elk geval... als je zo redeneert, blijft iedereen wachten op de andere en gebeurt er niks natuurlijk. Het boek dat ik kreeg van mijn ventje op Thanksgiving 2012, "Blijf bij mij" van Rika Ponnet, geeft mooi weer hoe het zit met relaties tussen mensen. Zogenaamde "machtsverhoudingen"... Een heel mooi boek, dat mij op vele vlakken de ogen heeft doen openen.
Blijkbaar zijn mensen altijd bezig met een "machtsstrijd"... hoe subtiel ook. Strijd om aandacht, om beslissingsrecht, om wie de eerste stap zet... En je kan daar veel lessen uit trekken. Zo kan het ogenschijnlijk opgeven van de "macht" en een onderdanige eerste stap, ervoor zorgen dat je relatie weer in evenwicht komt. En zo krijg je juist macht, ondanks het feit dat het lijkt alsof je ze afgeeft :-)
Dat terzijde gelaten... Mijn punt is... je kan koppig zijn en vinden dat de andere de eerste stap moet zetten... Maar uiteindelijk is het de relatie die primeert... je acties moeten die bevorderen, niet boycotten. En zo ook met familierelaties of long lost friends... Meestal gaat het om tijdsgebrek of niet bewust zijn van het feit dat de tijd zo vliegt ... Als er geen bewuste afstand houden in het spel is... maakt het niet uit of jij het elke keer bent die het initiatief moet nemen. Je zal er elke keer de andere mee blij maken en weer wat tijd kunnen inhalen. En het is toch dat wat telt, niet ?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat gerust hier een berichtje achter !