Maar vooral kan het heel vermoeiend zijn... Net met onze twee oudsten hun kamers een grondig onderhoud gegeven...
Opruimen op zich is al vermoeiend genoeg... maar intussen je twee tieners, die lijden aan concentratiestoornissen en dus met alles tegelijk bezig zijn (behalve met naar jou te luisteren), instructies geven en hen proberen bij te brengen dat ze naar je moeten kijken en leren hoe het in de (hopelijk nabije) toekomst zelf elk weekend te doen... Pfoeh ! Het doet vooral veel beroep op je geduld ...
Maar nu, twee uur later, zit ik even neer, uitgeteld maar voldaan... 't Is weer proper. In de gang staan twee kistjes met pluche beestjes, een halve vuilzak en een grote zak met papier klaar om naar beneden gedragen te worden. Intussen wassen de jongens zich en maken ze zich klaar. Ook resultaat van tijdrovende leersessies... Vroeger moest ik er altijd bij gaan zitten, enerzijds om zeker te zijn dat ze alles deden, maar vooral ook gewoon omdat ze niet graag alleen zijn... Intussen kunnen ze zich zelfs alleen douchen... Iets wat ik twee jaar geleden nog niet in de nabije toekomst zag.
En toegegeven... dit is vooral de verdienste van mijn ventje. Ik neem vaak de gemakkelijke weg, of toch de minst vermoeiende. Erbij gaan zitten is minder vermoeiend dan hen elke keer terugsturen om het over te doen tot ze het goed hebben. Zelf opruimen is minder vermoeiend dan het samen te doen en hen te leren het alleen te doen. Hun veters strikken is minder vermoeiend dan het hen keer op keer voor te doen. Glazen op tafel zetten en volgieten is minder vermoeiend dan hen te leren waar ze in de kast en koelkast staan, zelf lege dozen weg te gooien (en liefst op de juiste plaats - sorteren) en volle bij te gaan halen... Kleding klaarleggen is minder vermoeiend dan hen ze zelf te laten zoeken en hen keer op keer terug te sturen als ze een T-shirt aanhebben in putje winter...
Ja, zo leer je hen geen zelfstandigheid dus. En ik weet dat wel. Maar het kan soms zo verdomd vermoeiend zijn. En ik heb het allemaal alleen moeten doen gedurende zoveel jaren. En ik ben vooral al die jaren heel moe geweest. Ieder mens met een "zorgenkind" zal mij wel begrijpen. Het vergt veel meer energie en volharding om hen dingen bij te leren dan een "normaal" kind. En tegelijk zal mijn overbezorgdheid en neiging om hen te beschermen, te behoeden tegen teleurstellingen... daar ook wel een rol in meespelen. Aan de andere kant ben ik mij er wel degelijk van bewust dat dit gedrag van mij eigenlijk contra-productief werkt. Dat ze net niks gaan leren zolang ik alles voor hen doe en dat ze dan geen voldoening kunnen hebben van het zelf gedaan te hebben.
Ik moet meer leren loslaten en in hen vertrouwen. Daar ben ik onlangs mee geconfronteerd geworden toen ze bij hun papa waren en ik hen eens op de facebook-chat had. Aangenaam verrast was ik. En tegelijk een beetje bang... Mijn jongens worden groot.
En misschien is loslaten wel net mijn grootste probleem... Net omdat het zorgenkinderen zijn.
En soms ben ik bang... dat het eigenlijk mijn schuld is dat het zorgenkinderen zijn. Zowel genetisch als kwa opvoeding.
Want heel vaak... herken ik mezelf in hen. Vele trekjes vallen meer op als ze uitvergroot zijn... In tweevoud omwille van tweeling... In het kwadraat door combinatie van autisme, overbeweeglijkheid en impulsiviteit...
In mijn tijd plakte men zoveel etiketjes nog niet... Al een geluk voor mij... want soms vrees ik dat ik er ook wel een aantal zou gekregen hebben.
Aan de andere kant... heb ik kunnen studeren, heb ik een goeie job, heb ik goeie vriendinnen, een goede man ... en ben ik gelukkig.
En dan durf ik hopen... dat mijn jongens ook ergens dat geluk zullen kunnen vinden. Mits wat begeleiding van ons. Maar moet ik vooral leren hun handje los te laten... Want ze kunnen veel meer ze zelf denken. En het is onze job hen daarvan te overtuigen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat gerust hier een berichtje achter !