Zou het moeten zijn, toch ? Mensen die elkaar het beste wensen, laten zien dat ze elkaar graag zien...
Een tijd om geschillen bij te leggen, zonden te vergeven en nieuwe kansen... Een warme tijd. Met kaarslicht, kerstlampjes en stemmige kerstliedjes... De nodige herhalingen van de meest huiselijke kerstfilmpjes, samen met het gezin achter TV... Kerstmaal met de hele familie...
Helaas loopt het leven niet altijd zoals je wil. Familie die elkaar uit het oog verliest... Ziekte... Onbegrip... Ruzies... En je wordt geconfronteerd met het romantische beeld dat je had van dit familiegebeuren... dat in het water valt door tal van bedoelde en onbedoelde gebeurtenissen... Daar sta je dan, met een lauw afkooksel van hoe jij het je had ingebeeld. En je bent teleurgesteld. Diep teleurgesteld. En verdrietig, immens verdrietig. En dan ook een beetje boos.
Je bent boos op de familie die niet meer komt. Je bent boos op het lot dat roet in het eten gooit door ziekte. Je bent boos op het feit dat niemand begrijpt waarom jij dit o zo belangrijk vindt. En je bent boos omdat niemand erom schijnt te geven. Niet om wat je wil bereiken, niet om hoe jij je erbij voelt...
Niemand ziet dat jij het als gelegenheid ziet om brokken te lijmen, om terug te laten zien dat je hen graag ziet, om hen in de watten te leggen, om hen te laten voelen dat ze belangrijk voor je zijn...
En dan bots je op die muur van onbegrip, van schijnbare gevoelloosheid. Wat maakt een dag verschil in een mensenleven ? Waarom gebruiken mensen die niet om vrede op aarde te wensen en te laten zien dat zij van goede wil zijn ? Waarom gebruiken mensen die tijd niet ... om wonden te helen met liefde en mededogen ?
Iedereen heeft altijd wel een reden om ergens boos om te zijn. Maar boos zijn, is een beslissing. Je kan ook beslissen om NIET boos te zijn. Om de kleine dingen te koesteren die wel de moeite waard zijn. Om te zien waarom mensen soms dingen doen die pijn doen.
Je kan beslissen om te vergeven.
Kerstmis zou een mooie tijd moeten zijn. Maar daar moeten we met z'n allen aan werken. De ene moet daarbij al hardere noten kraken dan een andere... Maar alle mooie dingen en momenten, zijn de moeite waard om voor te vechten. Ook al doet het soms zo'n vreselijke pijn.
Daarom vind ik al die kerstreclame eigenlijk altijd zo oppervlakkig en hol... Ze promoten huiselijke tafereeltjes met mensen die hopen cadeau's voor elkaar kunnen kopen. Maar de werkelijkheid is anders. Vele mensen brengen die tijd door in eenzaamheid en hebben geen geld om iets voor hun geliefden te kopen.
Daarom moeten we koesteren wat we hebben. En leren genieten van kleine dingen. En dankbaar zijn voor kleine gebeurtenissen. En geloven in elkaar ...
En zo... kan Kerstmis weer that wonderful time of the year worden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat gerust hier een berichtje achter !