Evaluatie

Moeilijke dag vandaag… Mijn hoofd stopt maar niet met draaien… Nee, niet duizelig of zo… Gewoon zoals men in ‘t Engels zegt “my head keeps spinning round and round”…

Eén van mijn eerste therapeuten, Chantal, had het al geconcludeerd : ik ben een angstig geval. Daaruit komen ook mijn perfectionistische neigingen. Ik wil graag alles onder controle houden, om te vermijden dat er – al dan niet onaangename – verrassingen opduiken… Bij onverwachte veranderingen, heb ik soms last om snel aan te passen. Omdat ik het goed wil doen. En om het goed te kunnen doen, heb ik tijd nodig om het te overdenken.

Raar maar waar in schril contrast met mijn soms impulsieve karakter. Veel van mijn collega’s zullen het niet vermoeden, want naar ‘t schijnt heb ik een rustige uitstraling (ja okee op die twee keer na waar ik mijn stem eens heb verheft, mea culpa). Ahum …

Ik ben iemand die vaak eerst spreekt voor ze nadenkt. Al veel last mee gehad. En soms nog steeds. Vandaar mijn neighing tot alles eerst rustig te willen overdenken. Daarom ben ik ook een mail-mens, of een brief-mens in plaats van delicate dingen direct face-to-face te bespreken. Want wat uit mijn mond komt, is niet altijd wat en hoe ik het wilde zeggen J

Anyway. Een angstig geval dus.

Vele dingen zijn hiervan de oorzaak. Het kunnen pietluttige dingen zijn zoals verdikke ik krijg mijn strijk maar niet gedaan… tot grote dingen zoals rekeningen die moeten betaald worden, een belastingsbrief , onderhandelingen hierover, angst om niet te begrijpen... Ik probeer dat allemaal zo goed en zo kwaad mogelijk weg te duwen. Maar af en toe moet je toch de confrontatie aangaan. En dat is niet gemakkelijk voor mij. Ik durf dingen al eens op de lange baan schuiven uit angst dat ik het niet ga kunnen.. Wat dan uiteindelijk een self-fulfilling-prophecy wordt …

Vandaag is het echter een zeer concrete angst. En daarbij horend schuldgevoel. Een evaluatie. Mij moeten verantwoorden voor dingen die niet afgeraakt zijn, omdat ik het te druk had met gedienstig zijn. Ja, ik heb het ook gezegd bij mijn competencies review. Ik ben iemand die graag anderen verder helpt, die voldoening halt uit de kleine dingen en die dan kan archiveren als “done”. Geef me AUB geen processen en projecten die ik zelf moet leiden want dan sla ik pas helemaal in paniek. En nee, ik denk niet zo slecht van mezelf dat ik het niet zou kunnen – of ja okee een beetje wel – maar ik kan momenteel de extra stress niet aan. Misschien is dat een teleurstelling voor mijn chef… so be it. It is what it is.

 Angst is zo vermoeiend.Je hersenen zijn constant bezig met damage-control of het bedenken van mogelijke scenario’s om damage to voorkomen… Ja het klinkt raar, dat besef ik. Volgens mij heeft het te maken met het minderwaardigheidscomplex waar ik al van kindsaf mee worstel. Vandaar ook “my need to please”, mijn allergie aan ruzies… Ik ben altijd een bemiddelaar geweest bij conflicten van anderen… en een “pleaser” bij eigen conflicten.

Vandaar dat ik dan weer issues gehad heb met assertiviteit. Ofwel slik ik zo lang dat alles opkropt en er dan eens in één keer naar buiten komt, ofwel probeer ik voor mezelf op te komen, maar dan op een felle manier waardoor het natuurlijk ook weer in het honderd loopt. Zucht…

Een ander neveneffect van die angst, is het gevoel dat je altijd wel iets verkeerd hebt gedaan… en als mensen je confronteren met iets dat misgaat, zoek je direct bij jezelf. Wat heb ik gedaan of wat had ik kunnen doen om het te voorkomen ? Overdreven verantwoordelijkheidsgevoel ook. Voor mij is het moeilijk om te zeggen “not my problem”…

Enfin, binnen een half uurke… de evaluatie. Als ik me er al slecht bij voel, wordt dat nog versterkt door het feit dat ik het letterlijk niet goed ga kunnen uitlleggen.

Ik heb namelijk sinds gisteren een tandplakje voor de snijtand die ik onlangs kapot beet… en dat ding blijkt me toch meer te generen dan ik gedacht had. Met een – tot groot jolijt van mijn naasten – enorm gelispel als gevolg…

Tja ik voel het “in my bones”… It’s gonna be one of those days…