Terugweg

Intussen zijn we een drietal maanden verder... Kan ik nu zeggen dat ik genezen ben ? Kan ik in euforie roepen "Yes ! I'm back !" ?

Nee, dansen en zingen doe ik (nog) niet. Mijn psychiater twijfelde of ik al wel terug aan het werk zou gaan. Liefst schreef hij nog een maand bij. Maar zoals het altijd gaat bij mij... ik voelde me beter, ik "was er klaar voor", dus ik zou er eens gaan invliegen, se...

Note to self : leer je beperktheden aanvaarden en verwacht niet (meer) van jezelf dat je superwoman bent of kan zijn...

Gelukkig waren ze op het werk heel lief en geduldig, en mocht ik "met mate" er weer invliegen. Intussen ben ik alweer drie weken opnieuw aan de slag. Even tijd om stil te staan en te evalueren...

Ik heb uit die drie maanden thuis een aantal levenslessen getrokken. En ik dacht ze ten volle in me opgenomen te hebben en alles op een rijtje gezet te hebben. Blijkt dat het toch niet zo simpel is, en dat een mens maar al te snel weer hervalt in oude gewoontes.

In willekeurige volgorde : niet meer superwoman willen zijn, niet meer piekeren, niet meer stressen.

Dat zegt het zo ongeveer helemaal. Klinkt simpel genoeg, he ?

Nee, niet echt.

Niet meer superwoman willen zijn

Ik was echt uitgerust, dacht ik. Ik dacht geleerd te hebben om niet alles tegelijk te willen doen, niet teveel hooi op mijn vork te nemen, om niet te leven volgens mijn to-do lijstjes. 

Probleem dat dat best haalbaar is zolang je de hele dag thuis bent, er is namelijk altijd wel "morgen" om de andere taakjes te doen. Eénmaal je weer aan het werk bent, blijkt "morgen" veel minder uren te tellen dan je nodig hebt.

Niet meer piekeren.

Mindfullness. Relaxatie-oefeningen. Hobby's. Tekentherapie. Lichttherapie (met een lichtbril die "slechts" 250 euro kost, wtf ?). Allemaal manieren om je geest tot rust te laten komen. In het begin lukte het wel, maar onbewust is de gewoonte blijkbaar weer terug. Ik heb de laatste vijf nachten weer slaappilletjes moeten innemen, wilde ik toch niet als een zombie op mijn werk aankomen. En als ik nu wist waarover ik juist wakker lag... Soms lijkt het alsof mijn bioritme overhoop ligt. De eerste weken kon ik dat nog begrijpen, als je de hele dag thuis bent, heb je weinig structuur, en je rust als je moe bent... Het duurt even eer je lichaam opnieuw gewend is aan een werk-ritme. Maar na drie weken zou dit toch wel terug in balans mogen zijn, zou ik denken. Of verwacht ik alweer teveel van mezelf ?

Het ergste is dat mijn hoofd dus nooit echt tot rust komt. Alles wat ik ook probeer, om het piekeren te doen stoppen, ontaardt in hetzelfde mechanisme.

Neem nu die kleurtherapie. In het begin deed ik het als ik er zin in had, en vervolledigde ik de tekeningen beetje per beetje. Intussen is het een soort obsessie, waarbij ik de tekening zo snel mogelijk en zo perfect mogelijk af wil hebben, zodat ik er zelfs 's nachts aan lig te denken welke kleuren ik zou gebruiken, en er bijna zelfs voor zou opstaan om ze af te kunnen maken. Het is soms zelfs zo erg dat ik naar een film of serie kijk, en terwijl verder kleur, omdat ik niet kan stoppen.

Hetzelfde met blogjes maken. Soms komt er een idee bij me op, om iets te schrijven, of de lay-out te vervolmaken, of een nieuwe blog op te zetten, en blijf ik daarvan wakker liggen en spookt het soms een hele dag door mijn hoofd, tot ik het heb kunnen uitvoeren.

Perfectionisme. Ik heb het altijd gezien als één van mijn sterke kanten, maar het is hatelijk als je merkt dat dit het van je overneemt. Ik denk dat ik daarom altijd alles zo snel opgegeven heb in mijn leven. Ik wilde iets doen, en door mijn wilskracht en motivatie lukten de eerste stappen daarvan goed, maar dan verviel ik in middelmatigheid en was dat niet goed genoeg voor me. Door gebrek aan zelfvertrouwen dacht ik dat ik daar nooit bovenuit zou kunnen groeien, en dus stopte ik er gewoon mee. Vreemd, als je soms zo terugkijkt op je leven. Eigenlijk een hoop gemiste kansen.

Niet meer stressen.

Tja... bovenstaande zegt het wel allemaal, zeker ? Ik probeer om minder dingen tegelijk te willen doen, en ook tevreden te zijn met minder-dan-perfect... Maar ik blijf zitten met dat onaangename stressgevoel in mijn lichaam, alsof het de hele tijd onder elektrische stroom zit...

Dus... ja, er is nog veel werk aan de winkel. Door het gebrek aan slaap, en ook hormonale schommelingen, val ik nog regelmatig terug in neerslachtige periodes. Gelukkig is mijn ventje er heel alert in geworden, en sleurt hij me er altijd weer door. Het is een beetje teleurstellend voor me, dat het niet "zomaar" genezen is. Ook dat moet ik weer leren aanvaarden.

We zijn op de terugweg. Maar de weg heeft meer bochten dan ik verwachtte, en het zal langer duren om hem af te leggen. Maar we gaan vooruit. En da's alles wat telt.