Boodschap van een simpele ziel aan al die andere

Wie goed doet, goed ontmoet... 

Ever mind the Rule of Three. Three times what thou gives, returns to thee. This lesson well, thou must learn. Thy only gets what thou dost earn...

Levensprincipes waar ik altijd in geloofd heb. Maar op dit ogenblik valt het me moeilijk.

Ik heb nooit iemand bewust pijn gedaan of willen doen. Ik zoek altijd het goede in mensen en probeer het goede eruit te krijgen. Ik probeer altijd te helpen met de beperkte middelen en krachten die ik heb.

Maar toch voelt het tegenwoordig zo, alsof mensen alleen respect voor je hebben, en niet met je voeten willen rammelen, als je je eerder als bitch opstelt. Mensen behandelen je met twee gezichten. Aan de ene kant word je genegeerd of zwart gemaakt, en contacten verbroken die voordien toch wel goed waren en niks te maken hadden met je keuze om te gaan voor je eigen geluk... aan de andere kant maken ze dan toch wel graag nog gebruik van je familie als het hen goed uitkomt.

En dat maakt me soms boos. Ook aan mijn begrip en vergeving zijn grenzen.

Wat me ook boos maakt, zijn de anoniemen die reageren en mij waarschuwingen willen geven. Be a man (of woman, no doubt) en maak je ne keer kenbaar, en geef wat meer uitleg. Laat een return-address na en vertel me eens wat op je lever ligt, dan kan ik tenminste reageren...

(dit geldt natuurlijk niet voor de lieve anoniemtjes waarvan ik goed genoeg weet wie ze zijn *knuf*)

Of nee, laat maar zitten. Ik heb al zo weinig energie en ik ga die zeker niet steken in iemand die hoogstwaarschijnlijk inderdaad ook de nodige pijn heeft doorstaan en het goede niet meer kan zien in iemand die zich herpakt heeft en er alles aan doet om nu zijn leven op de goeie manier te leven. Het is je recht er niet in te geloven. Wel, ik geloof er wel in. En ja, dat heet liefde. Maar neem gerust van me aan... ze is niet blind. Nadat je door de hel gegaan bent, zijn alle ooglappen verbrand, hoor. 

Je spreekt van liefde... wel, dat is nu net echte liefde. De tekortkomingen, zwakke plekken en duistere kanten van je geliefde zien (en meegemaakt hebben) en hem/haar toch even graag blijven zien. En hem door jouw liefde de kans te geven om zijn goeie kanten tot ontwikkeling te laten komen.

Misschien ben ik dan een simpele ziel. Ja, dat kan ik me wel inbeelden. Dat alle oude vijanden die hier hun nieuwsgierigheid komen bevredigen, op zoek naar nieuwe dingen om aan de andere kant van het land te gaan roddelen (of nog erger, hier in onze eigen omstreken, dan is het zijn eigen familie. Nog toffer :-/), dat die nu heimelijk lachen met het domme blondje dat hij nu weer gevonden heeft.

Als jullie allemaal ne keer netjes je naam en adres achterlaten, houden we als we 10 jaar getrouwd zijn, speciaal een "In your face"-feestje... Helemaal voor jullie.

Och, eigenlijk heb ik al veel zin om dit blogje weer te deleten. En jullie verder geen ademstoot meer waardig te gunnen. Aan de andere kant heb ik genoeg van alle achterbaksheid, nijd, jaloezie, wrok, achterdocht, roddels, mensen aan de schandpaal willen nagelen... Een verslagen man, die ondanks alle tegenslag en vernederingen toch de moed en de kracht heeft om weer op te staan en het goede te willen doen, natrappen en blijven veroordelen, is verachtelijk.

En als jullie bovenstaande levenswijsheden tegen mij willen gebruiken, onthou dat dit : hij heeft al lang driemaal ongeluk terug over zijn hoofd gekregen. Het is nu genoeg geweest.

En da's het laatste dat ik erover ga zeggen.