Nonkel Jules

Gisteren kreeg ik via mijn pa te horen dat Nonkel Jules, mijn "achter"nonkel, dus eigenlijk de nonkel van mijn ma, overleden was.

Bij zulk nieuws, komen eerst de beelden naar boven van wanneer je die mens voor het laatst zag. Dat was op de begrafenis van mijn eigen bobonne. Nonkel Jules, met de gezegende leeftijd van 87 jaar, zat toen in een rolstoel en werd begeleid door mijn achtertante, tante Jacqueline. Beide mensen, een bejaard koppel, nog steeds het geluk van samen oud te zijn.

Intussen is mijn nonkel Jules dus niet meer... En dan graaf je even in die hersencellen, op zoek naar oude herinneringen. Toen ik nog kind was en nonkel Jules nog niet bejaard.

Die herinneringen gaan terug naar mijn jeugdige leeftijd van... even denken... tja ik denk mijn jonge tienerjaren. Mijn ma werkte toen in de horeca en wij waren nog net te jong om de vakanties alleen door te brengen, mijn jongere broer en ik. Dus werden we beurtelings wat "geplaatst" bij bereidwillige familieleden... Zo ook mijn nonkel Jules en tante Jacqueline. Ze woonden in een groot huis, vlak bij een bos. Ik herinner me vele namiddagen met wandelingen en spelletjes met denneappels. Ja, toen had een kind nog niet veel nodig... Onze speelkameraadjes waren twee neefjes, eentje net iets ouder dan ik, en eentje een aantal jaren jonger. Die laatste was nogal een pestkopje... Maar we amuseerden ons heel erg.

Op een ander moment, deden deze brave mensen ook wel eens een uitstapje met ons. Ik herinner me een toneelvoorstelling van Sneeuwwitje, ergens in Brussel. We reden ernaar toe met een aantal personenwagens, volgepropt met kinderen en volwassenen. Mijn eerste toneelvoorstelling...ik zie ze nog altijd voor ogen. Dat was een memorabele namiddag.

Helaas worden die kindse herinneringen vaak verpest door de volwassenen. Sommigen vonden het nodig om het jeugdig enthousiasme en de dankbare herinnering van een kind te vertroebelen door roddels en achterklap, vermoedelijk gevoed door jaloezie en nijd. Leven en laten leven... voor velen vaak onbekend.

Maar niets kan mijn aangename herinneringen vertroebelen. Wat ik ook van hen overgehouden heb, is een besef van eenvoudige klasse en voornaamheid. Simpele mensen die zich omhoog gewerkt hadden, met behoud van soberheid en nederigheid.

Zo herinner ik mij nonkel Jules. En steeds die minzame glimlach op zijn lippen. Een lieve man.

En in stilte neem ik afscheid van hem. Het ga je goed, nonkel Jules... Vaarwel.