Alternate Universe

Soms zou ik willen dat , op het moment dat je een keuze moet maken,  de tijd zou blijven stilstaan. En dat er verschillende deuren zouden verschijnen, één voor elke mogelijke toekomst.

Elke mogelijke uitkomst van elke mogelijke keuze… Dat je de gevolgen zou kunnen meemaken van elke keuze en zien bij welke keuze je het minst mensen pijn doet…

Een keuze maken VOOR iets, wil NIET zeggen dat je ook TEGEN iets anders kiest. Of iemand…

Ik heb in mijn hele leven nog nooit iemand bewust willen pijn doen. Maar blijkbaar doen sommige keuzes toch pijn bij anderen. En dan voel ik mij schuldig…

Ik ben dol op Amerikaanse romantische huwelijkstaferelen. Zo had ik ook mijn eigen trouw gezien : in een kerk versierd met vele bloemetjes, een bloemenmeisje dat rozenblaadjes voor me uit strooit terwijl ik aan de arm van mijn vader naar voor schrijd op de muziek van de huwelijkshymne (of hoe noem je dat, je weet wel “da da da daaa da da da daaaa…”)… Vooraan staat aan de ene kant mijn toekomstige te glunderen…. Naast hem zijn “Best Man” … In onze taal “getuige”, wat zoveel afbreuk doet aan de betekenis…

En aan de andere kant de dames die tijdens de loop van mijn leven op één of ander moment mijn steun en toeverlaat geweest zijn, elk op hun eigen manier… Brides Maids … Bijna even mooi als de bruid (hihi) …

In onze maatschappij is er blijkbaar slechts plaats voor één “getuige”… Dus moet je een keuze maken… Liefst van al had ik er minstens 3… Allen hechte vriendinnen die zoveel voor mij betekenen…

En de kerk… enkele rijen bezet met mensen die om ons geven… die ons in alle eerlijkheid en sereniteit, en zonder bedenkingen en vooroordelen, ons geluk gunnen…

Maar sommige dingen zijn nu eenmaal een utopie… en niet realistisch…

Keuzes moeten gemaakt worden. In die keuzes VOOR opties en mensen, doe je andere dan weer pijn. En dat spijt mij heel erg. Want het zijn geen keuzes TEGEN , maar VOOR…

Verschillende gebeurtenissen brengen keuzes, en kansen om mensen in je leven te tonen dat ze belangrijk voor je zijn, en dat je graag wil dat ze voor de rest van je leven er deel van uitmaken.

Mijn eerste getuige was mijn broer. Eerder had ik een oud-lerares overwogen omdat die de laatste jaren van mijn studies, er altijd voor me was met raad en daad, in een moeilijke periode. Dat was dan géén keuze tegen mijn broer… die altijd een warme plaats in mijn hart zal houden…en die ik nooit heb willen kwetsen.

De eerste peter en meter van mijn tweeling, waren mijn ma en pa. Ik had op dat moment graag gekozen voor mijn beste vriendinnen, maar familie-traditie lag te gevoelig, en ik wilde mijn ouders niet kwetsen.

Bij het derde kind heb ik dan toch mijn beste vriendin kunnen kiezen… Ook dat was géén keuze tegen mijn andere vriendin-sinds-kleuterklas… En het was ook geen keuze tegen mijn broer…. Die ik beiden ook niet wilde kwetsen.

En nu voor mijn trouw, heb ik een vriendin gekozen die er de laatste moeilijke maanden voor mij geweest is. Die dag in dag uit mijn verhaal aanhoorde en nooit eens zuchtte… Dankbaar voor haar geduld, wil ik ook haar een plaatsje geven in de rest van mijn leven… Ook dat was géén keuze tegen mijn hartsvriendin… die ik zeker niet wilde kwetsen…

Het blijft moeilijk… keuzes maken. Als er een manier was om altijd goed te doen, voor iedereen… zou ik het doen. Maar helaas zit de wereld zo niet in elkaar…

Ik hoop dat elk van mijn vriendinnen en familie weet en onthoudt dat ik hen allemaal graag zie… en dat ik alleen maar keuzes maak die op een bepaald moment in een bepaalde situatie juist aanvoelen.