Windmolens

Een mens kan zich optrekken aan vele dingen. Kleine dingen die je tegenkomt, die je dag elke keer goed maken. Ook al is die al wel eens slecht begonnen. Gelukkig heb ik niet veel van die dagen, maar toch is er elke dag (als ik naar het werk rijd) iets dat me elke keer weer tot ontzag dwingt, en tegelijk een zekere energie uitstraalt. Iets dat me elke keer weer goed doet voelen. Over mezelf, over de wereld, over alles.

Vraag me niet waarom, want ik weet het ook niet. Feit is dat het voelt alsof deze giants, die machtige energieconservators, hun energie uitzenden en me er helemaal van vervullen.

Iedereen zou zoiets moeten hebben. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die hun energie halen uit de zon, de maan... Als wicca-in-kleine-mate heb ik me een tijd opgetrokken aan de maan. Maar helaas is die er alleen 's nachts, als ik eigenlijk mijn slaap zou moeten inhalen, soms zit ze verstopt achter de wolken,,, en vaak is ze er gewoon niet. Meestal als ik haar het hardst nodig heb. Natuurlijk.

Wat is dan mijn energiebron ? Het machtige beeld van 10 oprijzende windmolens... Elke keer als ik de autosnelweg oprijd, doemen ze daar voor me op, met hun machtige wieken, de natuurkrachten trotserend, er hun energie uit halend.

En elke ochtend staar ik er weer even naar, en neem ik de energie in me op. En ik krijg het gevoel dat ik begin te stralen. Elke vezel in mijn lichaam is zich bewust van het leven dat er in zit. En ik krijg het gevoel dat ik het wil uitstralen. Naar mijn loved ones, naar de wereld.

Een deeltje naar Syrië, opdat ze zouden ophouden met vechten. Een deeltje naar Afrika, om eten te doen groeien voor de mensen die honger lijden (en ook de andere delen van de wereld, natuurlijk).

Een deeltje naar mijn ouders, opdat ze nog lang en gezond zouden mogen mijn leven blijven delen.

Een deeltje naar mijn broer en zijn gezin, opdat ze ook gezond mogen blijven en hun dromen kunnen waarmaken.

Een deeltje naar onze oudste jongens, opdat ze zullen leren om hun leven zelfstandig op te bouwen en vooral nooit angst en pesterijen te mogen meemaken. Dat ze gelukkig kunnen worden, om wie ze zijn, en geluk vinden bij een partner die hen omarmt om wie ze zijn.

Een deeltje naar onze jongste, opdat die zou leren om voor anderen te zorgen, en gelukkig met en fier te zijn op zijn broers. Opdat hij op school zal kunnen bljiven volgen en zijn leerachterstand zal inhalen.

En last but zeker not least... een groot deel naar mijn allerliefste, opdat hij de kracht zou vinden om te worden wie hij vanbinnen werkelijk is, om pijnlijke ballast, schuldgevoelens en trauma's te kunnen achterlaten, om te genezen, om gelukkig te zijn...

Ja... mijn windmolens... ze verzamelen energie... maar geven ook veel terug.

Zo voel ik me vaak ook een beetje. De beste energiebron die je je kan voorstellen, is liefde. En die krijg ik 500 percent. En daardoor heb ik ook de kracht om ze uit te stralen naar anderen... om te helpen en lief te hebben.

Als ik dit nu zo een beetje nabeschouw... heb ik ook mijn eigen windmolen .... thuis ...

Ook die geeft me elke dag energie... die ik met veel liefde beantwoord....

Windmolens... eigenlijk heeft iedereen ze in hun leven. Maar beseffen velen het wel ?