Ik had twee motivaties. Bij het aanvangen van de studie, bespraken we die samen in groep en het bleek dat 1 van die motivaties niet de goeie was. Ik zat namelijk al jaren met mezelf in de knoop en wilde die graag ontwarren. Vinden wie ik was, waarom ik was wie ik was... en vooral waarom ik me doorgaans ongelukkig voelde. Niet eens een dipje, maar gewoon diep ongelukkig.
Als kind placht ik al wel eens door het raam te staren, naar de maan en de sterren, En dan beeldde ik me in dat ik een prinses was van een andere planeet, die bij geboorte was in veiligheid gebracht (en ja dat was voor het superman-verhaal dus ik heb daar het patent op- of toch niet, althans niet bewust) en dat er elke dag een ruimteschip kon landen dat me weer zou terug naar huis brengen. Een thuis waar geen oorlog was, waar mensen elkaar niet de duivel aandeden, waar geen pijn en verdriet was...
Tja... het ligt voor de hand dat dat ruimteschip nooit gekomen is...
Enfin, mijn studiegenoten en de assistenten van de prof, vonden het dus geen goeie motivatie, Studie is geen therapie, zeiden ze. Weten zij veel. Als je leert over de mens, leer je ook over jezelf.
Mijn tweede motivatie was inderdaad DE mens bestuderen. Waarom mensen elkaar de duivel aandoen en belangrijker, waarom ze dat zouden willen.
Intussen ben ik 24 jaar ouder en weet ik het nog steeds niet. Noch mijn studies, noch mijn levenservaring hebben me het antwoord gebracht. Ik kijk nog elke dag naar mijn medemens en stel me nog elke dag die vraag. Waarom zou je in hemelsnaam iemand willen pijn doen, bewust. Onbewust doen we het allemaal, maar niet uit vrije wil. Wat mij bezig houdt, is waarom iemand zijn vrije wil zou gebruiken om de beslissing te nemen om een ander pijn te doen.
Ja, het zal me altijd blijven bezig houden.
De mens is een vat vol tegenstrijdigheden. In staat tot zoveel mooie dingen, maar ook zoveel gruwelijkheden. De reden waarom ik zo weinig naar het nieuws kijk. De harde werkelijkheid is soms moeilijk om te dragen.
Ook de reden waarom ik zoveel naar crime series kijk, en die over seriemoordenaars... Het blijft me intrigeren, het menselijk brein.
Wat mezelf betreft... Ik probeer met een open mind te blijven kijken naar mijn medemens. En waar ik kan, het goeie er in naar boven te halen. Ik blijf geloven dat als mensen de keuze en de kans hebben om goed te doen, dat ze dat ook doen. Ik blijf geloven in DE mens.
En op afstand... blijf ik observeren en tracht ik te weten te komen waarom iemand doet wat hij doet...
Ja ik blijf eeuwig nieuwsgierig... De aard van DE vrouw... Maar dat is weer een ander verhaal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Laat gerust hier een berichtje achter !